Wat houdt jou nu nog tegen?

Je wilt een stap maken, maar toch lukt het niet goed. Je weet heel zeker dat je deze move moet gaan maken, maar toch houdt iets je tegen. Je voelt een blokkade, je blijft maar draaikonten. Ja hoor, daar zijn al die stemmetjes in je hoofd die daarin een grote rol gaan spelen. Je innerlijke saboteurs krijgen de overhand. Wat kun je hier een last van hebben! Ik in ieder geval wel, ook al heb ik nog zulke goede ideeën en plannen.

Als ik vertel dat ik met mijn Bewustwordingsburo andere HSP-ers wil laten ervaren dat ze zichzelf kunnen zijn met al hun gevoeligheden zonder een magneet te worden voor een narcistisch persoon, merk ik steeds meer dat mensen zich erin herkennen of iemand vanuit hun omgeving. Hoe vaak ik nu al te horen heb gekregen dat het bijzonder is dat ik me hierop richt en dat het heel goed is. Ja, roept mijn hart, dat vind ik ook!

Vervolgens weten mijn saboteurs me heel goed te vinden: Wat denk jij nou dat jij waardevolle informatie hebt te vertellen? Wie zit nou op jou te wachten? Stel dat mijn klanten me niet goed genoeg vinden? Mij als persoon niet zien zitten? Het moet wel perfect zijn? Een goed verhaal zijn!

Als ik dan een keer iets vanuit mijn eigen storybox vertel, besef ik hoeveel ervaringen en kennis ik inmiddels bezit. Hoeveel ik heb meegemaakt, wat het met me heeft gedaan en hoe ik me staande kon houden. Een oerkracht die ik wil doorgeven!

bericht-foto-saboteren

Een eitje toch om te delen , maar tjonge jonge….wat zitten mijn blokkades me in de weg en wat moet ik op mezelf inpraten. Het heeft er alles mee te maken dat het in een veel diepere laag zit…..mijn innerlijke kind. Dit kind in mij heeft ooit de conclusie getrokken dat ik niet goed genoeg ben.

Niet wetende dat ik dyslectisch ben, werd ik vroeger achter in de klas gezet bij de “afgeschreven” kinderen. Aan ons viel geen eer te behalen. We kregen niet de aandacht die we juist nodig hadden. Nee, de “slimmeriken” zaten vooraan en werden altijd als eerste gekozen voor de leuke opdrachten.

Tegenwoordig kan je getest worden op dyslexie, zijn er allemaal hulpmiddelen en krijg je een dyslexie paspoort. Gelukkig is er zoveel veranderd en kan je gerichte begeleiding krijgen om je schooltijd goed te doorlopen. Echter werd bij mij de uitslag van mijn Cito toetsen vertaald door mijn leraar, dat ik het niet ver zou schoppen. Bam….daar ontstaat de conclusie dat ik niet goed genoeg ben!

Zo begint mijn middelbare schooltijd. Nog steeds niet wetende dat ik dyslectisch ben, krijg ik te maken met vreemde talen. Och jee, de woorden worden anders uitgesproken dan geschreven. Dat moet ik onder de knie krijgen, ga er maar aanstaan.

Das geht nicht gut!

Mon dieu!

Big problem!

Mijn Engelse leraar spande de kroon. Liet mij expres hardop teksten voorlezen, waar ik nauwelijks uitkwam. Hoe nerveuzer ik werd, hoe erger het gestuntel was. Daar stond ik letterlijk voor joker voor mijn klas. Ik hoefde nog net niet een clownspak aan te trekken. Bij het leslokaal wachtte hij me altijd op, om me het volgende in te wrijven: “Wordt het vandaag een 3, een 4 of een 5?”. Zo begon ik standaard mijn proefwerk. Ik leerde me te pletter, maar elke keer kreeg hij weer gelijk! Je snapt wel dat dit alleen maar mijn conclusie versterkte: Ik ben niet goed genoeg!

Ik heb er wel van geleerd om heel hard te werken en een ongekende gedrevenheid te hebben. Me niet te laten kisten en ze een poepje te laten ruiken. Ondanks dat ongeschoold werk het hoogst haalbare zou zijn, ben ik van het MBO naar het HBO gegaan. Naast de vele (harde) lessen in mijn leven, ben ik altijd blijven studeren. Het heeft me niet lam gemaakt, maar juist nieuwsgierig gemaakt naar nieuwe uitdagingen. Mijn grenzen willen verleggen.

Echter bouwde ik toch wel een muurtje om me heen, vooral om mijn kwetsbaarheden en gevoeligheden niet zichtbaar te willen laten zijn. Hoe hard ik ook mijn best deed, een narcistisch persoon is er een kei in om erop in te tunen. In eerste instantie had ik daar geen idee van, omdat hij mij alles gaf wat ik op dat moment nodig had. Eenmaal in zijn web verzeild te zijn geraakt veranderde zijn focus. Mijn eigen conclusie werd door hem compleet uitgepakt: In zijn ogen was ik nergens goed genoeg voor! Echt! Wat ik deed stelde niets voor, was peanuts volgens hem! Niet in mijn werk, met de verbouwing, met het huishouden, in mijn kookkunsten, met de tuin, enz. enz. Stelselmatig was er afwijzing!

Wie ben ik nu dan om te denken dat ik waardevol ben! Dat ik wel iets te bieden heb? Dat mensen mij goed gaan vinden! Dat ik er echt toe doe!

Ja, dat is echt een dingetje geworden! Sterker nog…… een worsteling in mezelf. Iets loslaten wat ik mijn hele leven al meedraag. Dit gaan omzetten in: IK BEN SUPER GOED!

Natuurlijk komt er meteen een stemmetje die zegt dat dit wel een tikkeltje overdreven is. Dat klopt, maar dan kan ik wel met recht tegen mezelf zeggen: Ik ben goed genoeg! Dit is wat werkelijk de realiteit is. Niet mijn conclusies en niet mijn saboteurs, die geven mij een vertekend beeld van mezelf. Die leiden me af, maken me onzeker, halen me naar beneden en zorgen er niet voor dat ik anders in het leven ga staan. Dus weg met die rarigheid in mijn hoofd: Ik kijk naar wie ik werkelijk ben! Ik mag er zijn!

Nu ik kan eindelijk tegen mezelf zeggen: Ik ben goed genoeg! Het stroomt in mij en kan ik kleur gaan geven aan wat in mij zit, namelijk ongekende mogelijkheden! Dat kan ik alleen als ik het zelf geloof, het kan voelen en ervoor kan gaan staan! Dan draag ik het uit en komt het over.

Kan jij het al tegen jezelf zeggen? Ik geloof in mezelf! Of zijn er nog vele beren op jouw weg? Hobbels te nemen om het uiteindelijk toch tegen jezelf te zeggen: Ik ben super goed!

Schrijf hieronder een reactie. Gewoon doen!

Geef een reactie