Wat is belangrijker: Dat jij een ander gelukkig maakt of jezelf?

Als hooggevoelige gericht zijn op de ander, is haast een tweede natuur geworden. Het is heel fijn dat je als hooggevoelige in staat bent om zo goed in te tunen op een ander, maar doe je dan niet vaak jezelf tekort? Ben je dan niet meer met een ander zijn welzijn en geluk bezig dan met die van jezelf? Vraag je ook weleens af hoe dit zo is ontstaan van kinds af aan? Ik vond het de moeite waard om te onderzoeken….

Als baby ben je afhankelijk van je verzorgers om bevredigd te worden in de basisbehoeften van drinken, verschonen, slapen en aandacht. Je voelt je tevreden, voldaan en fijn. De eerste geluksmomenten!  Door deze afhankelijkheid ontwikkelt zich langzamerhand de overtuiging dat jouw geluk afhankelijk is van anderen.

Als hooggevoelige baby gaat het vanzelf dat je de emoties en gevoelens van je verzorgers haarfijn aanvoelt, zonder dat je daar nog woorden aan kunt geven. Je voelt wat nodig is voor hun geluksmomenten en daar ga je aan voldoen. Zo speel je daar van kinds af aan op in en heeft het elke keer effect op de ander. Dit effect geeft jou weer een geluksgevoel, zodat jouw focus vooral gericht blijft op de zorg voor een ander om die zich beter te laten voelen.

Het neveneffect hiervan is dat de hooggevoelige de aandacht bij zichzelf weghaalt, waardoor de ander zich ook niet meer richt op de behoefte van jou. Zo wordt de overtuiging in stand gehouden dat jouw geluk bestaat uit het tegemoet komen aan een ander. Dat de ander zich niet hoeft bezig te houden met jouw geluk. Hierdoor is er zo langzamerhand een verschuiving gaan plaatsvinden dat het geluk hem niet zit in het aangeven en bevredigen van je eigen behoefte, maar om het geluk bij een ander te bewerkstelligen. Hierdoor sta je als hooggevoelige niet meer stil wat jou nu werkelijk gelukkig maakt. Op den duur kun je daar nog amper bij en nauwelijks meer achterhalen bij jezelf. Het is zo ondergeschikt geraakt door het geven aan en pleasen van een ander, dat je vergeten bent wat je eigen gevoelens, wensen, behoeften en verlangens zijn.

Vanuit je welgemeende goedheid, oprechte belangstelling en liefdevolle inzet, kunnen anderen gebruik of misbruik van maken. Dit gedrag heeft vooral op een narcistisch persoon een magneetwerking. Na een aantal slechte, traumatische en/of burn-out ervaringen, komt de vraag hoe je hier anders mee om kan gaan?

Als je er dan steeds meer voor kiest om te gaan voor wat jij van binnen voelt en wat jijzelf gevoed zou willen hebben, dan ontstaat er vanzelf een ommekeer:

  • Het betekent dat je meer gaat afschermen voor diegenen, die continu een beroep op jou doen.
  • Dat je meer grenzen gaat aangeven om niet al je energie kwijt te raken.
  • Dat je jezelf niet meer hoeft weg te cijferen, om recht van bestaan te hebben. Je mag er zijn zoals je bent!
  • Dat je meer NEE gaat zeggen om je eigen tijd te bewaken.
  • Dat mensen zich van je afkeren, omdat ze alleen maar belang hebben bij jouw onuitputtelijke energie en please gedrag naar hun toe.
  • Dat je meer in stilte met jezelf bent om de antwoorden in jezelf te onderzoeken en te krijgen.
  • Dat je meer rust gaat ervaren, omdat je niet voorbij gaat aan jezelf.
  • Dat je ontdekt dat het geven aan jezelf zoveel waardevoller is om in balans te blijven en niet meer leeg gezogen te worden.
  • Dat je steeds meer ontdekt wie jezelf bent en wat jij nodig hebt voor jouw eigen geluk.
  • Dat jouw eigen geluk niet afhankelijk is van het gelukkig maken, tevreden stellen en houden van anderen!

Door te beseffen hoe de overtuiging is ontstaan en hoe jouw hooggevoeligheid daarop ingespeeld heeft, kan er ook daadwerkelijk een ommekeer plaatsvinden. Wanneer kwam jij tot dit besef en wat heb jij hierin veranderd?

Schrijf hieronder een reactie. Gewoon doen!

Geef een reactie