Hooggevoeligheid en familie

Van kinds af aan ervaar je duidelijk wat anderen voelen en nodig hebben. Als vanzelf houd je er rekening mee of speel je er handig op in. Als je ziet dat het je moeder te veel is geworden, sluip je bijv. geruisloos door het huis. Dat is niet dezelfde reactie als je broertje, die alsmaar aandacht blijft vragen tot vervelens toe. Hij drijft je moeder tot wanhoop, waardoor ze uiteindelijk flink uitvalt. Wat jij absoluut niet wilt aanhoren. Het schelle geschreeuw komt zo binnen, dat je het liefste je oren afdekt. Raar genoeg wekt jouw reactie ergernis op. Je krijgt een sneer na, omdat jij ineenkrimpt.  Een berisping is al erg genoeg, daar is geen stemverheffing voor nodig om impact op jou te hebben. Je gaat snel naar je kamer om je zoveel mogelijk af te sluiten.

Wat is jouw vlucht uit de overweldigende werkelijkheid?

Je duikt je fantasiewereld in, omdat dit je de meeste veiligheid biedt. Een wereld waar het harmonieus en vredig is. Waar je tot rust komt en met rust gelaten wordt. Waar jij de regie hebt en de wereld aan jou aanpast. Waar geen druk op je uitgeoefend wordt en puur mag zijn wie je bent. Waar je niet aan de verwachtingen van je vader en moeder hoeft te voldoen. In het gareel hoeft te lopen in de wereld om je heen. Dit terugtrekken heb je nodig om alles te bevatten en het een plek te geven. De overspoeling aan prikkels worden niet gefilterd naar belangrijkheid, waardoor je denkt met alles iets te moeten. Je hebt nog geen idee dat anderen wel filters hebben en niet alles zo binnen krijgen. Je snapt daarom niet dat het dagelijkse leven voor hen veel gemakkelijker lijkt af te gaan.

Het verschil in beleven

Het gezinsleven staat in de weekenden in het teken van allerlei bezigheden, terwijl jij het liefst zo prikkelvrij wilt zijn. Soms ook graag alleen om echt te kunnen bijtanken voor de week die weer komen gaat. Niet realiserende dat alles elke keer weer impact op jou heeft, dat je er zelfs af en toe tot vaak ziek van wordt. De symptomen zijn niet duidelijk, maar de oververmoeidheid wel. De enige uitweg nog om je op te laden, naast veelal de vakantieperiodes.

Alleen zou het fijn zijn als er meer begrip getoond wordt, dat je deze momenten echt nodig hebt. Dat je ouders doorhebben dat je lichaam duidelijk maakt dat je hoofd overloopt. Dat je aan het overleven bent tussen de huiselijke beslommeringen en het schoolleven heen. Dat de intensiteit van het leven diep binnendringt, waar je vaak nog geen woorden aan kan geven. Deze verwarring maakt dat je kwetsbaar bent. Waar broertjes, zusjes, buurtkinderen, schoolgenootjes en sportkameraadjes handig gebruik c.q. misbruik van maken, waardoor je veelal de klos bent. Als laatste gekozen te worden of “speelbal” te zijn in treiterijen. Te soft om me te verweren of duidelijk voor mezelf te gaan staan.

De wereld om je heen

De verdraaide feiten werden vaak niet opgepikt door jouw ouders, de school of tantes en ooms, sportleider én opa’s en oma’s, waardoor je het voorkomt dat je als aanstichter, de boosdoener of als de slappeling wordt aangewezen. De kans is groot dat je probeert meer onzichtbaar te worden en je meer en meer gaat terugtrekken in je eigen liefdevolle fantasiewereld.

Zo leer je dat het wereld om je heen een worsteling kan zijn, waarin je vaak niet begrijpen wordt en onrechtvaardig gehandeld wordt. Dat je ouders niet de basisveiligheid bieden die jij zo nodig hebt. Vanuit jouw intenties heb je het zo goed willen doen, maar het lijkt niet over te komen. Het sluit niet naadloos op elkaar aan en je lijkt regelmatig volkomen vreemden voor elkaar te zijn. Inmiddels is er al zoveel gebeurt, dat het zijn sporen heeft achtergelaten. Daarvoor zijn er te veel signalen genegeerd en miscommunicatie opgetreden, die voor jou heel intens zijn geweest. Het inzien van elkaars ware, maar zo verschillende gevoelens, geeft steeds meer afstand. Hiermee is de liefde voor elkaar niet over, maar je wilt gezien worden wie jij werkelijk bent. Je wilt geen masker hoeven opzetten voor de goede vrede of verwijten krijgen waar je niks mee kunt. Het geeft alleen maar verdriet dat je niet bent zoals zij jou willen zien.

Waarom past jouw hooggevoeligheid niet binnen je familie?

Systemisch gezien draagt iedereen een rugzak mee vanuit de familielijn en je eigen verleden. Veel verbindingen, contacten, gedragingen en gemoedtoestanden worden geleid door onbewuste processen, ook wel de onderstroom genoemd. Hier zijn veel mensen zich niet bewust van, maar als hooggevoelige pik jij ze van kinds af aan op. Dit maakt dat je veel meer doorhebt. Niet dat je het meteen een plek kan geven en/of kan benoemen. Het kunnen lange tijd losse puzzelstukjes zijn die op een gegeven moment in elkaar vallen. Het zorgt er wel voor dat je als hooggevoelige een breedspectrum ontwikkelt, waardoor je niet snel oordeelt en open-minded blijft. Je weet immers dat aan alle handelingen of reacties een onderlaag aanwezig is. Je kunt daardoor liefhebben met al wat er is. Je wordt een gever, omdat je ziet en voelt wat nodig is.

Hoe staan je familieleden erin?

Jouw familieleden voelen dit niet zo aan en zijn zich er ook niet echt bewust van. Waar jij nog in mogelijkheden denkt, zien zij als voldongen feiten. Waar jij nog wilt geven en souplesse ziet, voelen zij verstarring.  Waar jij nog woorden of uitleg voor hebt, zijn zij vastgelopen in hun eigen overtuigingen of waarheid. Waar jij je steeds afvraagt of het klopt, zien zij als een confronterende spiegel. Je kunt daardoor lijnrecht tegenover elkaar staan en langs elkaar heen praten. Jouw houding en de manier van dingen zeggen voelt als een reflectie op hun pijn of tekortkoming. Jouw openheid brengt hen uit balans, waardoor ze liever vasthouden aan hun eigen waarheid. Het voelt daardoor vaak alsof de deur voor je neus wordt dichtgegooid.

Mag jij zijn wie je bent?

Door jouw manier van zijn met je reflecterende spiegel kunnen anderen zich ongemakkelijk gaan aanvoelen, waardoor ze zich niet echt een houding weten te geven. Ze voelen vaak wel dat je dingen doorhebt of bij het rechte eind, waarvan zij niet willen dat die in het daglicht wordt gehouden. Het gevolg is dat er afstand wordt genomen, je negeert wordt of dat zich uiterst onhandige acties plaatsvinden, die alleen maar voor pijn zorgen.

Dit is in strijd met wie je bent. Al je handelingen is gebaseerd op geven, goed willen doen, aanpassen en buigzaam zijn, vanuit een gewetenvol en rijk innerlijk. Hele mooie eigenschappen, als het niet ten koste van jezelf gaat. Het geeft ook verwarring, omdat je continu in beweging bent. Je kunt diep in gesprek met jezelf gaan of je leert steeds meer bij om nieuwe inzichten te krijgen en nieuwe standpunten in te nemen. Hierdoor verander je keer op keer, waardoor je ook je grenzen verlegd. Die kunnen soepeler of juist strakker worden. Als familieleden niet mee bewegen, begrijpen ze er op een gegeven moment niets meer van. Dan zien ze het als onbalans en weten ze niet meer waar je voor staat. Eigenlijk weten ze niet wie je werkelijk bent! Ze kunnen er in ieder geval niks mee.

Zo gaan ze steeds minder vragen hoe het met je gaat of reageren niet meer op jouw verhaal. Ongemakkelijk voelend voor het mogelijke antwoord, praten ze er liever erover heen of snijden ze snel een ander onderwerp aan. Weg is de focus op jou, waardoor jij je niet gezien en gehoord voelt. Terwijl ze wel verwachten dat jij een luisterend oor bent, meeleeft, meedenkt en klaar voor ze staat . Dat maakt het zo wrang!

Wat kan je eraan doen?

Het allerbelangrijkste is dat je jezelf goed leert kennen en dat je jezelf toestaat dat je mag zijn zoals je bent. Dat je mag gaan staan wat voor jou belangrijk is in jouw leven en dit niet meer wegwuift voor je familie of elk ander persoon. Zo moet je goed je eigen grenzen bewaken en daaraan vasthouden. Door te leren jouw ruimte in te nemen om jouw verhaal of belevenissen te vertellen, ongeacht of ernaar gevraagd wordt. Dat je je eigen koers vaart die het beste bij jou past, ook al komt weerstand. Dat je hiermee familieleden en vrienden gaat verliezen, maar vaak zijn dit meer personen die je tegenhouden in je ontwikkeling dan je vooruithelpen. Die niet de waardering op kunnen brengen om te zien wat goed voor jou is, dan is het de vraag of je rauwig moet zijn om dit verlies. Het kan zelfs een opluchting geven dat je je niet langer hoeft te verantwoorden of aan te passen om aan hun wensen te voldoen. Uiteindelijk ontstaat er ruimte, voor de familieleden die wel bij je passen en kunnen er meer mensen op je pad komen die gelijkgestemd zijn. Dat maakt jouw leven en die van je dierbaren een stuk mooier.

Maak gebruik van mijn expertise en neem contact met me op! Dan kijken we samen wat ik voor jou kan betekenen.